Wie ben ik?
Mijn naam is Zymal, wat "schaduw van paradijs" betekent, en mijn achternaam is Zafeer, wat "overwinnaar" betekent. Zowel mijn voornaam als familienaam hebben een Arabische oorsprong, maar onze familie komt uit Pakistan. Thuis spreek ik Urdu met mijn ouders.
Ik vind dat deze naam heel goed bij me past. Zymal weerspiegelt mijn rustige, observatieve kant, zoals een schaduw die stil over een paradijselijk landschap glijdt. Tegelijkertijd voel ik me verbonden met Zafeer, omdat ik uitdagingen zie als kansen om te groeien en te overwinnen. Samen symboliseren mijn namen voor mij de balans tussen reflectie en daadkracht.
Land van herkomst
Hoewel ik in België ben geboren, ligt mijn familiegeschiedenis in Pakistan. Mijn ouders zijn daar opgegroeid en bijna mijn hele familie woont er nog. Tijdens vakanties in Pakistan bezoek ik mijn familie en samen gaan we naar prachtige bezienswaardigheden. Wat mij nog fascineerde was truck art dat is het versieren van vrachtwagens met felle kleuren, het is een explosie van kleur, creativiteit en cultuur. Het verbindt traditie met persoonlijkheid, en het laat zien hoe diep kunst verweven zit in het dagelijks leven in Pakistan. Taal kan ook emoties en expressie bevatten
Islamabad Margalla Hills
Monal
Truck art
Mijn culturele autobiografie
Gegroeid tussen twee werelden van taal en verhaal
Ik ben zelf in België geboren, maar Pakistan voelt nooit ver weg voor mij. Elke zomervakantie brengen we in Pakistan tijd door met familie.. De gastvrijheid van de mensen daar, het oneindige aanbod aan eten, de zoete geur van chai en de gezellige chaos van de markten zit allemaal diep in mijn herinneringenAls kind groeide ik op met Pakistaanse muziek, tv shows, en sprookjes in het Urdu. Mijn moeder vertelde verhalen in Urdu, terwijl ik op school Nederlands leerde en boeken als Dolfje Weerwolfje ontdekte. Tegelijkertijd bleef ik thuis de Urdu taal bijleren door mee te kijken naar klassieke drama's of te luisteren naar muziek. Ik leerde toen al dat taal is meer dan communicatie, het is cultuur, emotie en herinnering. Zo ontstond mijn liefde voor taal in twee werelden tegelijk.
Later begon ik meer te experimenteren met poëzie. Ik probeerde eigen gedichtjes te schrijven in het Urdu. Op school ontdekte ik toneel en film, en ik begon na te denken over hoe verhalen verteld worden, niet alleen via woorden, maar ook via beeld, geluid en beweging. Tijdens een van onze reizen bezochten we historische gebouwen, waar ik voor het eerst écht begreep hoe taal en kunst één kunnen zijn. De kalligrafie op de muren had een diepe betekenis. Dat moment besefte ik dat cultuur niet alleen gaat over gebruiken, maar ook over de manier waarop we betekenis geven aan ons leven.
Tegenwoordig lees ik zowel in het Nederlands als in het Engels, soms ook in het Urdu, ik merk hoe mijn culturele horizon zich heeft verbreed. Ik ben niet alleen iemand die houdt van lezen, maar ook van verhalen in al hun vormen: muziek, film, theater, poëzie. Nederlandse romans zoals De Brief voor de Koning of The Kite Runner hebben diepe indruk op me gemaakt dat zijn verhalen over moed, afkomst en identiteit.
Ook thuis in België dragen we onze cultuur met trots: van kleurrijke kleding op Eid (suikerfeest), tot Urdu-poëzie en klassieke muziek
Voor mij is Pakistan geen land van het verleden, maar een levend deel van wie ik ben. .Cultuur is voor mij een mix van taal, beeld en emotie. Het heeft me gevormd tot wie ik ben, iemand die leeft tussen verhalen.